ODCINEK 15
Jeong-in.
Czy ty...
też nas zostawisz?
Jeśli tak, jeszcze nie jest za późno.
Będzie dobrze.
Co...
Co masz na myśli?
Hej.
Co próbujesz powiedzieć?
Czemu taki jesteś?
Mogę zaufać temu...
co do mnie czujesz?
Powiedz mi.
Czy ty nigdy...
Jesteś pewna,
że te uczucia się nie zmienią?
Mówisz,
że mi nie ufasz?
Pytam, czy mogę ci ufać.
Myślisz, że się zmienię?
Nie wiem.
Nie ma sposobu, by to wiedzieć.
Jesteś pijany. Porozmawiamy jutro.
Nie odpowiesz mi.
Rozumiem.
Jeong-in.
Zdecydowanie za dużo dziś wypił.
Spróbuj to zrozumieć.
Tylko dziś?
Czy to się powtórzy?
Co jeszcze robi, gdy jest pijany?
Jakieś typowe zachowania?
Narzekał na mnie za moimi plecami?
Skąd.
To tym bardziej dziwne, że nagle się tak zachował.
To...
Prawdę mówiąc, Yu-mi...
Kto to?
To ona
jest matką Eun-u?
- Może nie powinienem mówić... - Nie.
Nie chcę tego słyszeć.
Pójdę już.
Co się stało?
- Zadzwonię. - Hej.
Co się dzieje?
- Mówiłam, że zadzwonię. - Co się stało?
Jeong-in.
- Jeong-in. - Naprawdę nic mi nie jest.
Zadzwonię, przepraszam.
GI-SEOK
APTEKA WOORI
W domu trochę wypiłem.
I gdy tak piłem...
O co chodzi?
Po prostu przyjechałem.
Pomyślałeś o mnie, bo piłeś?
Możliwe, że to dlatego.
Gdzie byłaś?
Znasz odpowiedź.
Serio chcesz, żebym do ciebie wróciła?
Już raz cię zdradziłam.
Jesteś w stanie znów ze mną być?
A jeśli znów cię zdradzę?
Co masz na myśli?
To, co słyszałeś.
Moje uczucia znów mogą się zmienić.
Raz to zrobiłam. Za drugim byłoby łatwiej.
Jak myślisz?
Możesz mi zaufać?
Tak.
Czemu Ji-ho jeszcze nie ma?
Może do niego zadzwonię?
Nie, mówił, że się spóźni.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Oczywiście.
YEONG-JAE
- Cześć. - Jesteś w pracy?
Jeszcze nie.
Nie żałowałeś sobie wczoraj.
Wczoraj...
Jak Jeong-in wróciła do domu?
Nic nie pamiętasz?
Nie wszystko, ale...
Chyba nie powiedziałem jej nic dziwnego?
Żartujesz?
Powiedziałeś, że nie możesz jej ufać,
i spytałeś, czy was zostawi.
Naprawdę tak jej powiedziałem?
A komu? Mnie?
Chyba źle to odebrała,
więc wspomniałem o Yu-mi...
To nie było konieczne. Czemu jej to powiedziałeś?
Nie pozwoliła mi powiedzieć nic więcej.
Nie chciała tego wiedzieć.
Czemu to pokazałeś, skoro chciałeś to ukryć?
Zachowałeś się jak wariat.
Twój telefon dzwoni.
- Chyba ktoś się już rozłączył. - Dzięki.
Kierownikowi znów nie spodobał się mój raport.
Strasznie mnie wkurzył.
Zmieniłem kilka drobnostek i mu go odniosłem.
- Zachwycił się nim, co? - I to jak!
Jak zawsze.
Kiedyś mnie na tym przyłapał.
Wiesz, co powiedział?
„Jak to mówią,
pierwszy wybór jest najlepszy.
Zawsze ten pierwszy jest prawidłowy”.
Znasz go lepiej niż my.
Często to przerabiałem.
Myślałaś, że to Ji-ho?
Całą noc nie spałaś, ale przyszłaś do pracy,
i nie jadłaś lunchu.
Do jakiego wniosku doszłaś?
Do żadnego.
Co cię najbardziej martwi?
Matka tego chłopca?
Co, jeśli wciąż mu na niej zależy?
Bzdura.
Jeśli coś do niej czuje...
jest skończonym idiotą.
Nie ma do siebie szacunku?
A co z Gi-seokiem?
To obsesja.
Ji-ho mówił, że nie może mi ufać,
a Gi-seok, że mi zaufa.
Nie powinno być na odwrót?
A może właśnie powinno tak być.
Teraz przesadziłaś.
Zrzucisz winę na Ji-ho i uciekniesz?
Rozważę to.
Jedno jest pewne.
Widziałam tylko to, co miałam przed sobą.
Ale rzecz w tym,
że poznanie czyjejś przeszłości
nie zawsze działa na korzyść.
Czasem lepiej udawać głupią i zapomnieć o przeszłości.
I skrycie się podejrzewać?
Ji-ho mógłby na to przystać.
Ale ty nie, za dobrze cię znam.
APTEKA WOORI
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Proszę. - Dziękuję.
- Pani Yun Mi-sun. - Tak.
To...
- Proszę brać do posiłku. - Dobrze.
Cześć.
- Pogadajmy gdzie indziej. - O co chodzi?
Halo?
Cześć, Jeong-in.
Cześć.
Byłem zajęty, nie miałem kiedy oddzwonić.
Nie szkodzi.
Wróciłaś bezpiecznie do domu?
Cóż...
Z jakiegoś powodu się upiłem...
Jesteś na mnie zła?
Wczoraj trochę mi się wypiło.
Zrobiłem błąd. Wiem, co powiedziałem.
Cóż...
Nigdy taki nie jestem. Ale wczoraj...
Porozmawiajmy w cztery oczy.
Mogę przyjść teraz.
Czy ty przyjdziesz?
Nie, spotkajmy się w kawiarni.
Cześć, mamo.
Mówiłam, że masz przyjść albo zadzwonić, żeby się umówić.
Przepraszam, byłam zajęta.
Czemu? Coś się stało?
- Tata znów coś mówił? - Zrobił straszną awanturę.
A ty brzmisz jakoś smutno.
Wydaje ci się.
Widzimy się po zajęciach.
Już je skończyłam.
Jasne.
Chciałam porozmawiać o...
tym mężczyźnie.
Może kiedy indziej.
Przyjdę, gdy będę mieć wolne, i pogadamy.
Po co czekać...
Naprawdę nie mogę teraz rozmawiać.
Zadzwonię i dam ci znać. Muszę kończyć.
Powiedziałem Jeong-in coś głupiego.
Co?
Podobno spytałem ją, czy zostawi mnie i Eun-u.
Spodziewasz się tego?
- Pewnie, że nie. - To czemu gadasz takie głupoty?
Wiesz, jak się wczoraj upiłem.
To mnie zamęczy.
W końcu wydajesz się ludzki. Brawo.
Co masz na myśli?
Żyłeś jak robot, bojąc się, że świat stanie na głowie,
jeśli trochę wyluzujesz.
Byłeś godny zaufania, ale nie ludzki.
- To źle? - Na pewno nie dobrze.
Nie pokazałeś jej prawdziwego siebie.
Napraw to.
Ale co mam zrobić z Jeong-in?
Twoja przeszłość ciąży nawet na tobie,
a Jeong-in musi być jeszcze trudniej.
Nie oczekuj, że zrozumie wszystko. To byłby straszny egoizm.
Nie masz nic do powiedzenia? Czy nie możesz nic powiedzieć?
Może spytam inaczej?
Pytam, czy masz wymówkę,
czy nawet nie umiesz jej wymyślić, bo nic nie pamiętasz.
I to, i to.
Myślałam, że nie można
zapomnieć wszystkiego, nawet jeśli byłeś pijany.
Wiem, że to brzmi jak wymówka,
ale powiedziałem to, bo się upiłem.
Sądzisz, że tak o tobie myślę?
A co myślisz?
Przepraszam.
Naprawdę.
Nawet raz nie pomyślałem, że możesz to zrobić.
Mówię poważnie.
Myśl, że miałabyś nas zostawić...
Wstyd mi, że o tym wspomniałem.
Nawet sobie tego nie wyobrażałam.
Widzisz?
Ale problem w tym,
że spytałeś, czy ja też was zostawię.
Czy „też” was zostawię. Tak powiedziałeś.
Wiem, że się czepiam.
Może za dużo sobie dopowiadam.
Ale odniosłam wrażenie, że pytasz...
„Czy jesteś taka jak ona?”. Tak to zabrzmiało.
Wiem, że nie miałeś tego na myśli.
Po prostu tak to odebrałam.
Nigdy nie myślałam,
że twoja rana się już zagoiła
tylko dlatego, że minęło sporo czasu.
Mimo to nie potrafię o tym zapomnieć
jak o zwykłym tekście po pijaku.
Nie wiem, jak mogę...
To jest...
Czuję się sfrustrowany, że nie pamiętam wszystkiego.
Dlatego nie mam nawet wymówki,
nie mogę zaprzeczyć ani przeprosić.
Nawet nie wiem, od czego zacząć.
A jeśli to wywoła inne nieporozumienia?
Ta myśl mnie zamęcza.
Nie chcę przeprosin.
Chwila.
Jak mówiłaś,
nawet jeśli będę się starał, żeby przeszłość na mnie nie ciążyła,
przez nią będę czuł się niepewnie.
To przez strach, którego sobie nie uświadamiałem.
Nic więcej.
Czuję coś podobnego.
Zdradziłam chłopaka,
a ty byłeś tego świadkiem.
Teraz przesadziłaś.
Też czuję się niepewnie.
Wiem,
że to nie tak, że mi wcale nie ufasz.
Ale mimo to...
czuję niepokój.
Chciałbym otworzyć serce i ci to pokazać.
Odsuwałem cię, myśląc, że jesteś dla mnie za dobra.
A zniosłaś tak dużo, żeby ze mną być.
Jak mógłbym wątpić w twoje uczucia?
Nie mówię o tobie.
Wątpię w siebie.
Mówiłam ci,
że cię pożądałam.
Wiem, że próbowałeś mnie odepchnąć,
ale ja nie chciałam cię puścić.
Może przez moją pazerność...
to wszystko potoczyło się za szybko.
Cześć.
Deputowany Jang chce zjeść z nami kolację.
To przecież nie jedyna kobieta na świecie.
Zapomnij o niej. Nie bądź żałosnym natrętem.
Muszę odzyskać twarz,
nie jestem jeszcze gotowy.
„Jeszcze”?
Czyli chcesz o niej zapomnieć.
To mi nie zajmie długo.
Spróbuj przełożyć tę kolację.
Czyli chcesz poznać jego córkę?
Czemu nie?
Ale to zależy, jak rozwinie się sytuacja.
Co mam zrobić, żebyś mi wybaczyła?
Problem jest ze mną, nie z tobą.
Nie mówię tego, żebyś poczuł się gorzej.
Kocham cię.
Sądziłam, że liczy się tylko nasza miłość.
Naiwnie myślałam, że powinnam wszystko zrozumieć...
Nie.
Nawet nie myślałam. Założyłam, że wszystko będzie dobrze.
Ale...
mimo że ledwo napomknąłeś...
o swojej przeszłości,
serce mi się ścisnęło.
Jak gdybym napotkała coś, czego unikałam.
Wtedy zrozumiałam...
że moje uczucia...
nie są jeszcze klarowne.
Bez względu na sytuację,
czy dostrzegasz swoje wady, czy nie,
w pierwszym odruchu chcesz uciec.
Tak się właśnie czuję.
Potrzebuję czasu, żeby się nad sobą zastanowić.
Wiem, że mogłabym odpuścić
i że cię zdenerwuję tym brakiem zrozumienia,
ale przepraszam.
Mogłabym skłamać, ale nie potrafię.
Nie będę udawać,
że jest w porządku.
Chcę, żebyś ty też nie udawał.
Masz rację.
Oszukiwałem siebie i innych...
nie dlatego, że myślę o przeszłości,
ale ze strachu.
Nie mogę temu zaprzeczyć.
Mimo to nie mogę...
Nie mówię, że nie rozumiem, co czujesz.
No to pewnie wiesz, co czuję teraz.
I co chcę powiedzieć.
Lee Jeong-in.
Powtórzę to teraz, gdy jestem trzeźwy.
Nie...
zostawiaj nas.
Halo.
Tato.
Tak?
Kiedy przyjdziesz?
Kiedy wrócisz do domu?
Przyjdź szybko.
Dobrze, zaraz przyjadę.
Też się zdziwiłam.
W zasadzie mnie uspokoiła.
„Na jej miejscu umiałabym to zrobić?”
W drodze do domu myślałam tylko o tym.
Nawet twój tata mi w to nie uwierzył.
Kto by uwierzył?
Nic nie mówiłem, ale też się martwiłem.
Jak mogłaby być taka dobra i pełna zrozumienia?
Musisz jej podziękować.
I w takich chwilach musisz być bardziej pewny siebie.
Chce z tobą być, bo ci zaufała.
Musisz być godny zaufania.
Co to za reakcja?
Nic, nic.
Na pewno zdziwił się bardziej niż my.
Tato.
- Tak? - Pani Lee.
Wracaj do spania.
Możemy znów gdzieś z nią iść?
Dobrze, ale idź spać.
- Proszę. - Nie trzeba, jest twoja.
Tak w ogóle, co u Ji-ho?
Nieźle.
Nieźle?
Tak.
Rozumiem.
Wiedziałeś o tym?
Tak jakby.
Kto ci powiedział?
Jeong-in?
Wspieraj swojego kumpla.
Było mu wystarczająco trudno.
Mamo.
Wyglądasz na zmęczoną.
Wszystko jest dobrze.
Wybacz, chciałam wpaść, ale mam dużo pracy.
Nie przyszłam tu z niecierpliwości.
Jesteś chora?
Nic mi nie jest.
Zaczekaj tu. Przyniosę kawę.
Nie wiem, czy to dobra decyzja.
Szczerze mówiąc, nadal nie jestem pewna.
Ale mówisz, że bez niego nie będziesz szczęśliwa,
a to jest najważniejsze.
Jeszcze nas nie zapoznałaś,
ale poznałam jego mamę. To dużo mi pokazało.
Przed wami jeszcze wiele przeszkód.
Ślub to nie meta.
Będzie trudniej, niż sobie wyobrażasz.
Możesz nawet pożałować swojej decyzji.
Boże.
Jeszcze ktoś pomyśli, że się załamałaś.
Wiem, że nie było ci łatwo.
Ale przed tobą długa droga.
Moja zgoda to tylko początek.
Wiem.
Moment.
Coś...
jest nie tak, prawda?
Po prostu się cieszę.
Jestem szczęśliwa.
BIBLIOTEKA W SEONGDONG
Dziękuję.
Twój tata
i tak nigdy mnie nie słucha,
więc sami powinniście o tym porozmawiać.
Ale nie bądź dla niego ostra.
Co?
Przez tę sytuację
nie będzie zbyt pewny siebie.
To nie tak.
Pewnie, że tak.
Nie jesteś od niego lepsza.
Masz więcej wad niż on.
Na przykład?
Wiesz, jak to jest być rodzicem?
Największą lekcją w życiu
jest wychowywanie dziecka.
Jest dojrzalszy od ciebie.
Co to było?
Nic.
Boże.
Możesz iść, jeśli masz plany.
Nie mam.
Naprawdę.
Wrócił do normy.
Nie.
Wiedziałem, że będziesz tak patrzeć.
Moja siostra pierwsza się wycofała?
Powiedzmy, że zrobili sobie przerwę.
Ji-ho uzewnętrznił swoją skrywaną niepewność,
a Jeong-in źle to odebrała.
Co powiedział Ji-ho?
Nic. Tylko się załamał.
Wstyd mu.
Nie ma zamiaru tego zmienić?
Co może zrobić? Wszystko zależy od Jeong-in.
Masakra. Oboje są siebie warci.
W sensie?
Moja siostra też swoje już przeżyła.
Co teraz będzie?
Rozumiem Ji-ho i to,
czemu Jeong-in się zezłościła.
My też powinniśmy zerwać.
To twój przyjaciel.
A ja muszę być wierna siostrze.
Co?
To nasza dewiza. Masz z tym problem?
Co oni mają do naszego związku?
Według mnie mają.
To absurd.
Niby dlaczego?
Chwila.
Zaprosiłaś mnie tak nagle i myślałem, że będziesz mieć wsparcie.
Nie ma nawet Jae-in.
O co chodzi?
Nie chcę, żeby to słyszała,
więc poprosiłam, by wyszła.
Mam już dość powtarzania.
Nie zgodzę się na rozwód.
Nasz rozwód...
jest nieunikniony.
Pozostaje pytanie, czy będziesz rozwodnikiem,
który zrzekł się praw do dziecka,
- czy oskarżę cię o napaść... - Hej.
Nie skończyłam.
W dodatku...
mogę cię oskarżyć o napaść na tle seksualnym.
Wybór należy do ciebie.
Znów muszę ci tłumaczyć?
Pomyśl, co będzie, gdy urodzi się dziecko.
Zechce mieć ojca przestępcę?
Jak możesz to sugerować?
Mam zrzec się praw?
Każesz mi się was wyprzeć.
Powiedz mi, czy to w ogóle możliwe.
Owszem.
Gdy dziecko dorośnie na tyle, by odróżniać dobro od zła,
też wyprze twoje istnienie.
To ostatnia szansa.
Podpisz i daj mi papiery.
Idź już!
Mam wezwać policję?
W porządku. Rozwiedźmy się.
Wyrażę zgodę.
To nie ty robisz mi przysługę, dupku.
Mniejsza z tym.
Ale dopiero po porodzie.
Nie słyszałaś...
o edukacji prenatalnej?
Próbuję o ciebie zadbać.
Nie wciskaj mi kitu.
Nie masz prawa poznać tego dziecka. Idź już.
20, GODZINA MIŁOŚCI
Powiedz Seo-in, że przyjdę w przyszłym tygodniu.
Ji-ho nie jest twoim priorytetem?
Coraz lepiej udajesz.
Potrzebuję czasu, by pomyśleć.
I lepiej kłamiesz.
Nad czym myśleć, skoro myślisz tylko o nim?
Lepiej już idź.
Dlatego zranieni ludzie bywają bardziej okrutni.
Co tam mamroczesz?
Gdy ojciec Gi-seoka cię nie akceptował,
miałaś zranioną dumę.
Ji-ho ma gorzej,
a ty też się od niego odwracasz.
On też mnie zranił.
Nie brak mi samorefleksji,
ale jak te słowa mogłyby mnie nie zranić?
Nie jestem tchórzem.
Dobra, bądź taka, skoro chcesz.
Czemu nie odejdziesz?
Pierwszy raz zacząłem nienawidzić pracy.
Zawsze muszę zapewniać ludzi, że wiem, co robię.
Nie mogę sobie pozwolić na błędy.
Ani uwolnić się od tej rutyny.
Ale...
tak wygląda moje życie.
Po prostu o tym pomyślałem.
Na drodze nie stoi ci nikt oprócz ciebie.
Nie o to mi chodziło.
Co?
Z Jeong-in to już koniec? Tak naprawdę?
- Że co? - Nawet Gi-seok już wie.
Nie wierzę, już mu powiedziała?
Wracają do siebie?
Muszę na chwilę wyjść.
Nie.
Nie możesz.
Ji-ho.
A to niespodzianka.
Chcę pogadać. Możemy się spotkać?
Obawiam się, że mam już plany na wieczór.
Może innym razem. Zadzwonię, jak będę miał czas.
Jestem na dole, zajmę ci tylko chwilę.
Cześć.
Co tu robisz o tej porze?
Nie przyszedłem do ciebie, wracaj do pracy.
Czyli do Gi-seoka?
Przez mój telefon?
Gadałem bzdury. Nawet nie jestem tego pewien.
Tylko nie rób nic głupiego.
- Dzień dobry. - Cholera.
Musisz być zdesperowany,
skoro chciałeś się spotkać.
No to słucham.
Mówiłem ci,
żebyś dał spokój Jeong-in.
Kto mówi, że coś zrobiłem?
Hyeon-su tak twierdzi?
Co mam zrobić, żeby pozbyć się ciebie z jej życia?
Wiesz co,
lepiej uważaj na słowa.
Mówiłem, że odpuszczę ci tylko raz.
Zapomniałeś?
Jak na kogoś tak bystrego masz słabą pamięć.
Mówiłem,
że odpuszczę wtedy, kiedy ty to zrobisz.
Myślisz, że będziesz mógł
wrócić do Jeong-in, jeśli się poddam?
Nie powiedziałem tego.
Yu Ji-ho, ty świnio.
Co?
Skąd to zdziwienie?
Znasz mnie.
Wiesz, że chcę cię zniszczyć.
Mimo to
pewnie wybaczyłbym Jeong-in, gdyby wróciła.
W końcu mieliśmy się pobrać.
W ten sposób odwdzięczyłbym się rodzicom,
którzy dalej liczą na nasz ślub.
Wszystko byłoby dobrze.
Nie znasz jej.
To nie kobieta,
której wystarczy tylko miłość.
Zobacz, z kim się dotąd spotykała.
To ci nie daje do myślenia?
Nie poradzisz sobie z nią.
Wasz marny romansik
jej nie zadowoli.
Masz mnie za dupka?
Stałem się taki przez nią.
Tak się zmieniłem, ale ty...
Szkoda mi cię.
Twoja przyszłość jest przesądzona.
Jeśli naprawdę się o mnie martwisz, to dziękuję.
Nie zamierzam cię ostrzegać.
To groźba.
Jesteś bystry, więc zapamiętasz.
Mówiłem, że wiele ci wybaczę,
ale nie coś, co dotyczy mojego syna.
Ty znowu o tym?
Nie widzisz,
że twój syn jest twoją największą słabością?
Jeśli dobrze to wykorzystam, może być największą bronią.
Choćby nielegalne zdjęcia,
które nam zrobiliście.
Co mam z tym zrobić?
Słyszałem, że twój ojciec je zlecił.
O jednym przypadku mogę zapomnieć dla Jeong-in.
Nie dlatego, że jestem tchórzem.
Chcesz się zmierzyć
z moim ojcem?
Mówiłem, że nie boję się niczego.
Nie jeśli chodzi o mojego syna.
JAK CIESZYĆ SIĘ JESIENIĄ ŻYCIA
Cześć, Gi-seok.
Dzień dobry. Przepraszam, że nie dzwoniłem.
Nie szkodzi, wiem, że jesteś zajęty.
Miałby pan czas się dziś spotkać?
O co chodzi?
Chcesz o czymś porozmawiać?
Oczywiście.
Mówił pan, że wyznaczy pan datę naszego ślubu.
Ojcze?
No tak.
Data, oczywiście. Muszę się zdecydować.
Dobrze. Gdzie się spotkamy?
- Do widzenia. - Do widzenia.
APTEKA WOORI
Dzień dobry.
Przepraszam.
W czym mogę pomóc?
- Cześć. - Cześć, dawno cię nie widziałam.
Ji-ho nie ma w pracy.
Rozumiem.
- No to do widzenia. - Napijesz się herbaty?
Nie trzeba, ale dziękuję.
Do widzenia.
Właśnie wychodzę,
możesz wyjechać za 20 minut.
Będzie akurat.
Jasne, do zobaczenia.
Pan Kwon wciąż tu jest?
Tak, musiał się czymś zająć.
Rozumiem.
Właśnie idzie.
- Jeszcze tu jesteś? - Właśnie wychodzę.
Jak ręka?
W porządku, to tylko zwichnięcie.
Nie zatrzymuję pana.
Masz na dziś jakieś plany?
Przepraszam, zaplanowałem spotkanie.
Chce mi pan coś powiedzieć?
Tylko ja mam coś do powiedzenia?
- Dobra, leć. - Dobrze.
Co chcesz zjeść?
Mają tu wszystko.
Co się stało?
Dziś sobie odpuszczę.
Ale już tu przyjechałeś.
No dobra. Nie będę pytał, co się stało.
Nie o to chodzi. Muszę wracać do apteki.
I tak zaraz zamykają.
Mimo to. Poza tym nie jestem głodny.
Do zobaczenia.
Jesteś aż tak głodny?
Dwie osoby tego nie zjedzą.
Chcę, żebyś szybciej wydobrzał.
To nie przysparzaj mi problemów.
Chciałem też przeprosić.
A Jeong-in zakończyła swoje przygody.
Mówiłem ci, że po prostu było jej go żal.
Czyli do ciebie wróci?
To zależy od ciebie.
Zdecyduj o posadzie dla jej ojca.
Mówisz poważnie?
Przyszedł pan.
O co tu chodzi?
Cóż...
Zapomniałem, że umówiłem się z wami na ten sam dzień.
Przypomniało mi się na miejscu.
Chciałem zadzwonić, ale pewnie był pan już w drodze...
Proszę usiąść.
Dobrze.
Proszę.
Przepraszam na chwilę.
To spotkanie planowałeś?
Czemu nie powiedziałeś, że chodzi o niego?
Przez te lata nauczyłem się, co mówić, a czego nie.
Przepraszam za spóźnienie.
- Był spory ruch? - Tak.
Rozumiem. Przepraszam.
Nie szkodzi. Do jutra.
- Przepraszam, spotkałem Ye-seul... - To miejsce pracy.
Przepraszam.
Pobłażliwość ma swoje granice.
To było egoistyczne.
Hye-jeong...
Bardziej się staraj.
Zamknij aptekę.
Udało nam się!
Co ty tu robisz?
Gdzie dziś byłeś?
Gdzie byłeś?
Musiałem coś załatwić.
Musisz być w humorze,
skoro tak załatwiasz sprawy.
Chodź, porozmawiamy gdzie indziej.
O czym?
Nie przyszłaś rozmawiać?
Nie.
A po co?
Kupić lek.
Jaki?
No jaki?
Lek, który wyleczy
potrzebę walnięcia kogoś
oraz zmartwione i zasmucone serce.
Nieważne, skoro go nie masz.
Gi-seok też pewnie ma jakiegoś trupa w szafie.
Gdybym o tym wiedział, też zrobiłbym zdjęcia.
Wyzywasz mnie?
- Nie będę panu dłużej służył! - Oszalałeś?
Dlaczego mówisz, że Yu Ji-ho nie jest dobrym człowiekiem?
Szantażował mnie zdjęciami.
Możliwe, że chodzi mu o pieniądze.
Moja mama chce cię poznać, Ji-ho.
Chciałbym wziąć ze sobą Eun-u.
Powinnam była o tym pomyśleć. Tak zrobimy.
Podoba mi się to, że myślisz, że to nasza decyzja.
Może na emeryturze zostaniesz kierownikiem?
Doceniam propozycję,
ale chcę się nad tym zastanowić.
Nadal się boczysz?
Nie ma szans, żebyś wróciła do Gi-seoka?
Bądź cierpliwy, tato.
Niedługo zobaczysz mnie szczęśliwą.
Proszę, uwierz we mnie.
Napisy: Małgorzata Fularczyk